Home / AZJA / Filipiny / Indigenous People’s Day

Indigenous People’s Day

Po raz pierwszy Mangyan zobaczyam w Wigilię. Stali brudni, obdarci przed wejściem do manilijskiego metra, tacy nie stąd, inni zupełnie, przypominający raczej Cyganów niż Filipińczyków. Obdarci i brudni, ubrani w cokolwiek podchodzili do ludzi i zagadując, wyciągali rękę.

Widziałam ich potem i pierwszego, i drugiego dnia Świąt. Spali na kartonach, a gdy zaczynał się ruch, wstawali i zaczynali żebry. 

– To taka tradycja – powiedział złapany na stopa Filipińczyk, z którym mijałyśmy kolejne stacje metra, wygodnie siedząc w klimatyzowanym pojeździe – Raz w roku schodzą z gór i żebrają. 

– I dajecie? – zapytałam

– Tak, często dajemy. – odparł prosto – To część świątecznej tradycji.

O Mangyanach po raz drugi usłyszałam u Kuya Rhaggia.

– Popatrz, popatrz.. Mangyanie – szepnął do mnie mój host, gdy z całą rodziną piliśmy popołudniową kawę.

Faktycznie, gęsiego szła trójka mężczyzn. 

W szparach patio mignęły mi ich pięty, a w oknie pośladki.

Pośladki?

Spotkałam ich dwie godziny potem, nad strumieniem. Wędrowali w drugą stronę. Faktycznie, mieli podkoszulki, długie włosy, maczety przy pasie i gołe pupy. A dokładnie mieli zamotany kawałek płótna w sposób, który przywodził na myśl stringi.

– Wiesz Asia – powiedział mój host – to ludzie o bardzo bogatej kulturze, którzy mają własny język, własny skrypt, piękną literaturę spisywaną na bambusie, obrzędy i sposób życia. Mieszkają w zamkniętych społecznościach głęboko w górach i raczej się izolują w swoim świecie. Kiedyś kręciłem o nich dokument. Wyobraź sobie, że szliśmy przez dżunglę, wiedzieliśmy, że nam towarzyszą, a nie zobaczyliśmy nawet kawałka człowieka…

– Jak to ? – zapytałam

– A tak! – odpowiedział Vik – cała wieś szła z nami, słyszeliśmy śmiechy, trzaskały gałęzie, ale nie zobaczyliśmy ani śladu człowieka!

Pozazdrościłam mu przygody.

– Och, jak chciałabym zobaczyć taką wioskę choć przez jeden dzień. – wykrzyknęłam

– Być może będę mógł Ci pomóc.. – powiedział Vic i podrapał się po brodzie.

Nasze wspólne wysiłki zabrały trzy tygodnie. Kilkuktotnie po drodze traciłam nadzieję, kilkuktornie ją odzyskiwałam. Aż wreszcie udało się! Złapaliśmy kontakt, uzyskaliśmy zgody i tak oto trafiłam do mangyańskiej wioski. Ale zanim to się wydarzyło – pojechaliśmy z Vikiem zobaczyć Indigenous People’s Day świętowany w jednej z mangyańskich szkół.

Nie przypuszczałam wtedy, że to będzie preludium do wielkiej przygody.

 

 

About Somos Dos - Migawki z podróży Małej i Dużej

1
Dodaj komentarz

avatar
1 Comment threads
0 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
1 Comment authors
Gosia Recent comment authors

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

  Subscribe  
najnowszy najstarszy oceniany
Powiadom o
Gosia
Gość
Gosia

super

x

Check Also

choquequerao droga

Piąta rocznica, szósty rok

Czy u Was też mama przypomina Wam o rocznicach? Czy to ona pisze do Was, ...