Home / Ameryka / Meksyk / Kokos

Kokos

To nie prawda, ze nie ma pracy. Jeśli pracy nie ma – to trzeba sobie ją stworzyć. Podobnie, jeśli chce się pracować razem, z kumplem, z matką czy z kochanką. Weźmy na przykład taką prostą rzecz, jak sprzedawanie kokosa.
Jestem przekonana, że w Polsce zajęłaby się tym tylko jedna osoba. Tu jednak, gdzie i więzi rodzinne są ważne, a i więzi przyjaźni zobowiązują, kokosy sprzedają osoby trzy. Każda ma z nich swoje zadanie i nie wkracza w kompetencje drugiego, a podział ról wygląda tak:
Osoba pierwsza macha maczetą.
Osoba druga przelewa zawartość kokosa do woreczka.
Osoba trzecia – kobieta – kasuje haracz.

I tak się interes kreci – wszyscy mają pracę, są razem i z pewnością się nie nudzą, po po pierwsze sprzedają na merkado, gdzie ruch i ciągle coś się dzieje, a po drugie – bo zapotrzebowanie na wodę kokosową w tropikach jest olbrzymie. Co rusz ktoś podchodzi i pobiera woreczek ze słomką, zawierający lekko chłodny  i lekko musujący, orzeźwiający napój.
 
 
 
 
I my z Gają do wyjątków nie należymy. Obie wychłeptujemy jeden kokos dziennie. O ile jest w zasięgu oczywiście. Gaj uwielbia, ja także. Zresztą – kto nie lubi, prawda?

Czasem biorę sobie do ręki cały kokos, bo i takie sprzedają – nieobrany, w zielonej łupce, tylko ze ściętym czubkiem i włożoną weń słomką, ważę go w dłoni – i moje myśli biegną do innego kokosa – tego co u mnie w domu, na półce leży. To ważny kokos, pojawił się w moim życiu gdy miałam trzy, być może cztery latka, a w Polsce panował jeszcze ciężki komunizm. Dostałam go w podarku i – nie otwierając – położyłam nabożnie na półce. A potem wiele razy brałam go w ręce, wpatrując się w ten symbol innego świata, w którym nie ma listopadowych wieczorów, ani zapłakanych marcowych poranków, za to jest biała plaża, turkusowe morze i dużo, dużo słońca. 

I teraz, gdy tu jestem, znów biegnę myślą do tego kokosa, stareńkiego i zakurzonego, który wciąż u mnie  na półce stoi, co to zapłodnił moją wyobraźnię filmem o innych miejscach, innych kolorach, innych wymiarach. I uśmiecham się w duchu, bo gdyby nie ten podarek, kto wie, gdzie bym dziś była. 

A palma kokosowa na zawsze chyba pozostanie w mej głowie jako symbol wolności. Od komunizmu, smutku i od rozchlapanej, polskiej zimy.
 
 
 

About Somos Dos - Migawki z podróży Małej i Dużej

3
Dodaj komentarz

avatar
3 Comment threads
0 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
3 Comment authors
BazarekTeż mamaM. Recent comment authors

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

  Subscribe  
najnowszy najstarszy oceniany
Powiadom o
Bazarek
Gość

Nie ma to jak rodzinny interes 🙂

Też mama
Gość

Piękna plaża 🙂 Gratuluję odwagi i pozdrawiam Was, dziewczyny 🙂

M.
Gość
M.

Kokos wzruszył mnie tak, że po policzku płyną mi łzy. Łzy tęsknoty za wolnością. Wolnością moją wewnętrzną. Dziękuję… Ściskam Was obie mocno!

x

Check Also

Andy

– Słuchaj, Asia. Musze wpaść do domu po drodze. Do Mazatlan. Zmienić ...