Ostatnie taco

Z Muzeum Templo Mayor, które mieści się przy Zocalo (Rynek) wyszłyśmy wykończone i wściekle głodne.

– Mama, jeeeeść! – co rusz dolatywał mnie cienki pisk Gajenki.

Stałam na Zocalo i rozglądałam się w koło, rozpaczliwie kombinując, gdzie tu zdobyć choć trochę jedzenia. Zocalo jak Zocalo – budynki rządu na jednym boku, na drugim gigantyczna katedra, sklepy i – jasne, restauracje – ale za ciężkie pieniadze. Ale Meksyk to Meksyk, w odróżnieniu od miast Europy tu ZAWSZE jest ktoś, kto po cichu, na chodniczku sprzedaje cos na ząb. Należało go tylko namierzyć.

Rozglądam się więc uważnie – no jak na złość nikogo nie ma. Na obiad już jest za późno, sprzedawcy kolacyjni jeszcze nie dotarli. Nagle moje oko wyłapuje malutkie drzwi i coś na kształt metalowego blatu.

Jest!

Tortas, tacos, tamales, tlayudas, gorditas, sopes i co dusza pragnie. I dania barowo-obiadowe!

Kilka sekund później jesteśmy w środku.

– Hay comida corrida? – zapytuję, walcząc ze śliniotokiem

– No hay. Ya esta cerrado! (Nie ma. Już jest zamknięte!)

Nogi uginają mi się z głodu i z zawodu. No nie, musimy tu zjeść.

– Amigo! (Przyjacielu!) – negocjuje – Daj mi choć dwa tacos dla małej. Ona jest strasznie głodna. Choć dwa tacos. Proszę.

Gaja stoi obok wbijając swe wielgachne oczy  to w sprzedawcę, to w wielka, pieczoną połeć wołowiny nadzianą na pionowy rożen. Mięso, dopiero co wyłączone pachnie tak, że aż kręci nam się w głowach.

Sprzedawca przygląda się małej chwilę, po czym pyta krótko:

– Ile chcecie?

– A ile kosztują? – pytam przytomnie.

– 60 pesos porcja.

Tym razem nogi uginają mi się z innego powodu. 4 lichutkie takosiki mają cenę pełnego obiadu w comedorze pod blokiem. Nie ma jednak wyjścia, Gaja musi zjeść, ja jakoś dam radę.

Chwilę potem lądują przed nami kukurdziane placuszki z garścią mięsa na wierzchu. Gaj rzuca się na pierwszą, zjada ją w mgnieniu oka. Drugą się już delektuje, zerkając na mnie podejrzliwie. Ja udaję, że jem, wsadząjąc jej do dzioba co lepsze kawałeczki. Wiadomo, dzieciak musi zjeść, a dorosły sobie poradzi.

W końcu na talerzu zostaje ostatnie taco.

– Gajciu, jedź! Musisz miec dużo siły! – zachęcam malucha.

– Nie, to dla Ciebie – odpowiada moje dziecko.

– Gajciu, jedź! Mama już zjadła swoją porcję – oświadczam stanowczo.

– Nie, mamo! To taco jest dla Ciebie! Ja zjadłam swoją, teraz Ty zjedź swoją!

W głosie małego człowieka dzwięczy stal, a mi przed oczami stają obrazy z przeszłości. Widzę talerze na stole, na trzech z nich pokaźne porcje jedzenia, na czwartym zaś – zamiast mięsa – małe sadzone jajeczko. I głos mamy – jedzcie, musicie mieć siłę! I mój – ale ja się z Toba podzielę mamo! I jej stanowcze – jedź kochanie. Jesteś dzieckiem, potrzebujesz zjeść. A ja zjem sobie jajeczko.

Pamiętam to palące poczucie niesprawiedliwości. Pamiętam, jak kawałki tegoż mięsa stawały mi w gardle. Pamiętam złość, gdy widziałam, jak tata bez słowa zamiata talerz. I pamiętam, że ze wszystkich sił chciałam się z nią podzielić, ale nie mogłam, bo ona nie chciała. Ona jadła to swoje jajeczko, a mi serce płakało, bo nie widziałam powodu, dla którego miała się tak poświęcać.

Dziś rozumiem dużo więcej.

Dziś sama jestem mamą i kochając moją szkrabiznę – daję jej to, co mam najlepsze. I często działam jak moja mama.

Teraz jednak mam przed oczami cztery talerze na kuchennym stole. Trzy z mięsem i jeden zawsze gorszy. I to nieopuszczające mnie poczucie winy. I piekace poczucie niesprawiedliwości.

Więc gdy widzę oczka mojej córki stanowczo wpatrzone we mnie i słyszę jej stanowczy głos – Mamo! To dla CIEBIE! – bez dyskusji sięgam po ostatnie tacos i zjadam go bez słowa.

A maluch uśmiecha się szeroko i przytulając się do mnie, szepta na ucho:

– Ty jesteś moją mamą – i też musisz mieć siłę, prawda?